Kadına dair

Sonra anacım ben kışın 60a vurarak yazın yine 55e inerek mutlu mesut ve hâla fıstık gibi yaşıyordum.İkinci kızıma  60 kiloyla hamile kaldım,bilinçaltımdaki diyet döneminin hırsını çıkarırcasına 2.kere sınırsızca yemek yeme eyleminden 30 kilo alarak,90 kiloyla rekorumu kırdım.Bu sefer bana kalan 26 kiloydu.Kızım 3.600 doğarak bana kelek attı.Bide üstüne emdi mi,logusalıkta da aldım mı,ben oldum 93 kilo.Allahım nasıl zor geliyor rejim yapmak,ölüm yani!Hayatta gitmez artık bu kilolar diye umutsuzluğa kapıldım.Ayda 4 kilo olarak ilk 4 ayda hemen 16 kilo verdim ama hâla 77 kiloyum,ağır aksak gidiyor kilolarım ve nasıl sinir oluyorum kendime,giyecek bişeyim yok,o kilomla davetlere,yemeklere katılmayı reddediyorum falan."Ölçü,kilo ve yediklerim"çizelgesini hâla tutuyorum.İlk azmim,iradem sekteye uğramış vaziyette,rejim,spor yapmaktan nefret edip,kaçamak yemek yer halde,zar zor 59a indim.Yok inmiyor,55i hedefleyecek güçde bende yok,kalsın böyle dedim.Bu seferde kışın 65-67e vurarak yazın yine 60a inerek mutlu mesut ve hâla fıstık gibi yaşıyordum.Buraya gelene kadar.Yine araba bende,masabaşı işi,evde kadın ben kışın oldum mu 69.Yuh,oha desen ne fayda.Yersen olacağı bu.Dikkat ederek,bi diyete başlayıp bi bozarak şimdi zorla 66 oldum.60a insem dünyalar benim olacak ve kendimi Ad.riana Li-ma falan sanacam yani o derece umutsuz ev kadını durumundayım.

Uzattım herzamanki gibi ama diyeceğim şu:
Kendi çizelgeme,yaşadıklarımı yazdığım notlara bakıyorum müthiş bir kararlılık,inanılmaz bir azim,süper bi istekle başlamışız diyete yada beslenme alışkanlıklarımızı değiştirmeye,hayatımıza ya yürüyerek ya bi aletle yada kendi başımıza yaptığımız jimnastikle sporuda sokuyoruz.Tam gaz diyete devam edip homini gırtlak yediğimiz günlere şaşırıyoruz falan.İşte ben yazmışım:

*"Bu sefer accaip kararlıyım,asla kilo almayacağım",

*"Çok iyi gidiyor,süper değişime az kaldı",

*"Canım hiçbir şey istemiyor,bundan sonra da istemeyeceğine eminim",

*"Hiç bu kadar azimli olmamıştım,hemen 1 kilo vermişim,kendimi çok mutlu hissediyorum",

*"Hergün sporumu düzenli yapıyorum ve asla bırakmayacağım" falan demişim.

Hadi ordan  yalancı.

Her seferinde aynı şey,her seferinde sil baştan,hop hop hoop değiş tonton!

Ve bu kararlılıkta diyet-spor yaparkende çok mutluyuz,kendimizi kendimize ve çevremize ispat ediyoruz,kendimizle gurur duyuyoruz,göbeğimiz çıkmadığında,gram gram kilo verdiğimizde,sporumuzu yapıp duşumuzu alınca acaip mutluyuz.

Herkese bu konuda bilgi vermek,başarımızı paylaşmak için can atıyoruz.Biriyle karşılaşınca "Aaa kilo vermişsin"diye farkettiğinde göğsümüz kabarıyor."Hayat işte bu be!Sağlıklı yaşamak bu işte,süper!" deyip sonsuza kadar böyle devam edeceğimize,bunun son olduğuna adımız gibi eminken neden,neden başa dönüyoruz?Neden bu kadar güzel ve mutlu anlarımızı devam ettiremiyor,sıkıntılarla dolu ve aslında hiç mutlu olmadığımız,kendimize çok kızdığımız,biriyle karşılaşmamak için takla attığımız,"Aaa kilo mu aldın sen?"diyeni boğmayı düşündüğümüz,gidilecek bir düğün,davet olduğunda "Devam etseydim,şuan 3 kilo daha vermiştim,kahretsin"diye kendimize müthiş gıcık olduğumuz o eski günlere pat diye dönüveriyoruz?
Hani kesin kararlıydık ve çok mutluyduk,ne oluyor da mutsuz olacağımızı bile bile bunu tercih edebiliyoruz acaba?
Soruyorum, Neden????